سّلاخخانههای روحی با نام دانشگاه
- استاد من حالم از تمام خصومتها و کمبودهایی که در چهرهات ٬ صدایت ٬ در لذتت از آزار دادن ٬ لذتت از التماس برای نمره ٬ لذتت از احترام اجباری و در آن لبخندهای متعفنت موج میزند به هم میخورد .
مردم و نگاه
آنها که نمیبینند ٬ آنها که تنها قدری میبینند که میاندیشند دیگران هیچ نمیبینند و آنها که آنقدر زیاد میبینند که میدانند هیچ نمیبیینند .